Engizisyon dönemi nedir?

Engizisyon dönemi, dinî otoritelerin inanç ve uygulamalara karşı sergilediği katı tutumların bir yansıması olarak tarih sahnesinde yer alır. Bu dönem, özellikle Orta Çağ'dan itibaren, farklı inanç gruplarının hedef alındığı, mahkemelerin kurulduğu ve ağır yaptırımların uygulandığı bir süreçti. Engizisyon mahkemeleri, dinî otoriteyi koruma amaçlı olarak, toplumsal düzeni sağlamak adına çeşitli yöntemlerle insanları sorgulayıp, cezalandırarak korku ve itaati pekiştirmeye çalıştı.

Engizisyon Dönemi, Roma Katolik Kilisesi'nin sapkın olarak gördüğü gruplara karşı yürüttüğü hukuksal uygulamaları ifade eder.  

Dönem iki ana döneme ayrılır:

Engizisyon mahkemelerinin işleyişi şu aşamalardan oluşmaktaydı: ihbarlar ve araştırmalar, tespit, suçlama, tövbeye davet, mahkemeye çağırma, sorgulama, işkence ve hüküm verme. Cezalar arasında ateşte yakma, ölüm, hapis, mallarına el koyma, kamçılama, resmî kurumlardan menetme, sürgün etme ve küçük düşürücü işaretler taşıma yer almaktaydı. 

Engizisyon mahkemeleri, 19. yüzyılın başlarına kadar varlığını sürdürmüş ve en son 1834'te İspanya Engizisyon Mahkemesi lağvedilmiştir. 

1. Orta Çağ Engizisyonu (12. yüzyıl ve sonrası): Hedef kitlesi çoğunlukla Katharlar ve Waldesiyenler gibi mistik Hristiyan akımlarıdır. 
2. Modern Engizisyon (15. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar): İspanya, Portekiz ve Roma Engizisyonu olarak üç ana merkezde faaliyet göstermiştir. Hedef aldığı gruplar arasında Yahudiler, Müslümanlar, Protestanlar, büyücülük ve cadılıkla itham edilenler ile bazı filozof ve bilim insanları bulunmaktadır.